خاطراتم را تقدیم می کنم به دلم ، به آن که هر چه پیش آمد به خاطر بازی گوشی های بچه گانه اش بود.

تقدیم می کنمشان به زمان ، که همچون سوهانی سطح ناصاف و غمگین آن را سیقل دهد.و ذره ذره اش را به دست باد سپارد.

تقدیم می کنم به باد که آن را تا دور دست ها برد ، تا آن را به گوش جهانیان رساند تا آهنگی باشد برای دلهای خسته جان و درس عبرتی برای دلهای سر کش.

می سپارمش به زندگی که اینان  را نیز همچون سرگذشت های تلخ گذشته به افتخارات خویش برای محک زدن انسان ها اضافه کند.

می سپارمش به تاریخ تا آن را به زباله دانی خویش بسپارد تا با مرور آن دلی آزرده نشود.

می سپارمش به شب که شرمگین از گلایه های شبانه ام است.

و تقدیم می کنم به صدای آهنگین عقربه های ساعت که شاید با خواندشان شرمسار از گذشت نجومی خویش و جا گذاشتن آنها در یکایک ثانیه ها و دقایقشان شود.

هدیه می کنم به داستان ها که تثبیت شود بر آن که اصول داستانهای عاشقی هیچگاه تغییر نخواهند کرد،تا ثابت کنم بر خویش عدله ی آن بر اصول صبر و زجر و فقدان و هجران .

با اشک های فراوان تقدیم می کنم به اشک هایم، که همیشه در طول نوشتن گلایه ها و خاطراتم جملات روی کاغذ از شبنم آن بهره مند می شدند و سکوت اتاق به صدای لالایی چکیدن آن روی کاغذ عادت کرده بود.

تقدیم به اشکهایم آنکه آنقدر که مرا در غم هایم همراهی کرد در شادی هایم همراهم نبود وهمین به دلم بالی می بخشید تا سنگینی غصه را با سبکی پر هایش برطرف کنم و دلیل گشاده شدن عقده ها و بغض های خفته در گلویم بود.

پیش کش به سکوت دل که آبی است بر آتش زیر خاکستر و مرهمی بر درد بی همدمی.

و تقدیم به تو....

و تقدیم به تو  ، که خود خاطرات هستی ، به تو که اشک هایم برای تو بود و زمان و زندگی و صدای سنگین عقربه های زندگی در سرزمین دلم همگی برای تـــــــــــو می گذرد.

نوشته شده در چهارشنبه بیست و نهم مهر 1388ساعت 17:42 توسط آزرده دل| |